Her sinemaya gittiğimde panik atak geçiriyorum. Bugün özel bir tane vardı, o da biraz havalıydı. (Bazılarınız bunu anlayacak. Bazıları bunu delilik ya da iğrenç bulacak, ki öyle.) İlk panik atağımı bir sinema salonunda geçirdim, şimdi ne zaman gittiğimde, saat gibi oluyor. Bugün Project Hail Mary'yi izliyorum. İlk başta çok ilgiliydim. Hiçbir sorun yok, anksiyete yok. Sonra aniden yukarı doğru yaklaştığını hissediyorum. Görmezden gelmeye çalışmalısın. Ama olan her zaman olan şeydir. Sanırım yuturursam boğulacağım, bu yüzden yutmuyorum. Muhtemelen bir saat boyunca tükürüğümü yutmadım, o kadar uzun ki tüm ağzım doldu. Böyle olduğunda genellikle su şişesine tükürürüm ama tükürecek bir şeyim yoktu. Ağzım tamamen dolu, artık yer yok. Bu yüzden ağzıma bir peçete sokmaya karar verdim, emmeye çalıştım. Tamamen işe yaradı! Yaklaşık yarısını aldım, ama sonra peçete ağzımda parçalanmaya başladı, çıkarmaya çalıştığımda. Ağzımda, ağzımda, sakalımda peçete parçaları kaldı ve çıkardığımda gömleğimin üzerinden salya aktı. Sanırım kimse fark etmedi. Eşimin bunun benim için bir sorun olduğunu bildiğini bile sanmıyorum. Her neyse, tipik günüme hoş geldin. O kadar eğlenceli değil, biraz komik ve bugün yeni bir numara öğrendim. Ayrıca filmi sevmememin sebebi de bu olabilir. Evden tekrar deneyeceğim. Panik atak geçiren herkes bilsin, tiyatroda zorlanan tek aptal sen değilsin.