Mensen zonder zelf zijn saai, mensen met een te sterk zelf zijn koppig. Het opgeven van het zelf dat ooit is opgebouwd, is juist het begin van groei. Als je het niet volledig kunt opgeven, is het ook goed om het beetje bij beetje op te geven. Hoe meer je opgeeft, hoe hechter de verbinding met de wereld wordt. Het zelf is een gespannen scheidingswand tussen ons en de buitenwereld.

Voor veel mensen is de manier om deze scheiding te doorbreken door alcohol of drugs te gebruiken, voor nog meer mensen is het de algemene pijn. Alleen de pijn van binnenuit kan zelfverandering stimuleren, van opbouw tot instorting. Pijn kan een dikke cocon worden na de genezing van een wond, maar om het volledig te laten vervagen, is grondige reflectie het enige echte medicijn.