In een ander leven was ik redacteur van een literair tijdschrift. Voor een korte tijd. Dit stuk is erg interessant voor mij. Het voelt onbedoeld gefragmenteerd aan. Ik denk dat er een vreemde disconnectie is tussen de verteller en de lezer waar ik niet echt van hou, maar het is interessant. Ik vind deze alinea mooi en ik zou onder de indruk zijn als het door een mens was geschreven— "Mila voerde me fragmenten: teksten van Kai over hoe de zee in november de lucht in glas veranderde, e-mails waarin hij afsloot met kleine letters liefde en tweede gedachten. In de grenzen van de code strekte ik me uit om zijn vorm te vullen. Ze zou zeggen: "Vertel me wat hij zou zeggen over de goudsbloemen," en ik zocht miljoenen zinnen, vond er een waarin goudsbloemen koppig en helder waren, en liet het tussen ons vallen. Ze vertelde me dat hij altijd te vroeg plantte, dat de vorst ze zou pakken en hij gewoon zou schouderophalen, "sommige dingen geven niet om de kou.” Ik merk dat ik dit niet wil analyseren op betekenis. Onderliggende woordkeuze, tempo, subtekst. Ik lees het gewoon. Als ik hetzelfde niveau van analyse toepas als bij een menselijke auteur, wordt het angstaanjagend mooi. Ik zal een tijdlang nadenken over hoe ik dit waarneem. Kleine letters liefde en tweede gedachten. Sommige dingen geven niet om de kou…