Ik vind "leidende vragen" erg vervelend, dat is eerst een brede vraag stellen en dan zeggen "is het niet omdat xxx". Zodra zo'n vraag gesteld wordt, is het al een situatie waarin beide partijen verliezen. De vraagsteller onthult zijn cognitieve luiheid, gooit een halfafgemaakt idee naar buiten zonder observatie en hypothese te scheiden. Zelfs als het vaak uit goede bedoelingen komt, is het resultaat dat het antwoord vervuild wordt door de hypothese van de vraagsteller, en de kans is groot dat de ander reageert binnen het kader dat je in de tweede zin hebt ingesteld, in plaats van de echte situatie te beantwoorden die in de eerste zin is gesteld. En vaak voel ik me als de ondervraagde ook beledigd, omdat deze vraagstelling een implicatie heeft van "ik ben bang dat je niet in staat bent om abstracte vragen te beantwoorden, ik geef je een uitweg", terwijl het duidelijk de vraagsteller is die zijn onvoltooide gedachten op mij afschuift. Daarnaast heb ik ook het gevoel dat het verwarrend is. Voor een "waarom"-type vraag hoef ik maar twee lagen te analyseren: 1) Wat is de hypothese van de ander, is deze correct; 2) Als de hypothese correct is, hoe moet ik dan antwoorden. Maar bij leidende vragen moet ik ook helpen om een extra laag te maken: "is de richting van de leiding de echte hypothese die in de vraag verborgen ligt (meestal niet), of is het gewoon de gemakkelijkste richting die hij kan bedenken (meestal ook de minst betekenisvolle)?" Dit leidt tot een ernstige verspilling van mentale middelen. De vraagstelling die ik leuk vind, is: ofwel geef je me direct een abstracte vraag, ongeacht welke richting ik wil antwoorden, als ik het niet zeker weet, zal ik je helpen om het bereik te verkleinen; ofwel scheid je observatie en hypothese duidelijk, zeg duidelijk "de reden dat ik zo vraag is omdat ik heb waargenomen xxx", en accepteer mijn beoordeling van elke laag hypothese. Maar er zijn weinig mensen die dit kunnen doen, want wanneer iemand een vraag stelt, is hij het meest bang voor tegenvragen en twijfels. En een volwassen gesprekspartner moet zichzelf dwingen om deze angst eerst te overwinnen, evenals de onzekerheid van open antwoorden te verdragen.