Elk jaar met het nieuwe jaar zie je het leven van mensen die hun hele leven rollenspellen hebben gespeeld: hoe "de wind en de regen konden oproepen" in het verleden, en hoe ze na hun aftreden/ontheffing van macht angst voor existentie ervaren, evenals een bijna kwaadaardige afkeer van geavanceerde productiviteit/ideeën. Ongeacht geslacht, zowel mannen als vrouwen doen mee. Of iemands discours positief en open is, kan goed de onderliggende persoonlijkheid van die persoon weerspiegelen. Het leven zou een enorme, oneindige strategiegame (RTS) moeten zijn en geen steeds smaller wordende, beperkte rollenspel (RPG). Verschillende Oost-Aziatische kinderen, als ze dezelfde rolspelgames erven, kunnen niet zelfverzekerd leven onder de blikken van anderen. Alle negatieve emoties komen bijna voort uit het feit dat je de blikken en beoordelingen van anderen boven je eigen waarde-definitie en behoeften plaatst. Maar degenen die echt serieus voor zichzelf leven, hebben een heel andere staat. Hun leven ontvouwt zich geleidelijk, je ziet zelden boosheid op hun gezichten, zelfs niet als ze daadwerkelijk moeilijkheden ondervinden of als "ondergeschikten" worden beschouwd.