Een paar dingen waar ik over heb nagedacht, niet specifiek maar die over het algemeen belangrijk aanvoelen. 1. Wie is degene die Trump heeft overtuigd om het jcpoa nucleaire verdrag met Iran in djt1 te verlaten? 2. De reden dat Japan de VS aanviel tijdens de Tweede Wereldoorlog was een olie-embargo. 40% van de wereldwijde olievoorziening stroomt door de Straat van Hormuz en het afsluiten daarvan zal onbekende gevolgen hebben. 65% van de olievoorziening van Azië komt daar vandaan, dus de meest getroffen landen zullen China, Japan, Korea en India zijn. Deze gedachten zijn niet met elkaar verbonden, maar ze spelen beide een grote rol in mijn achterhoofd.

Vandaag de gedachten vanuit de luie stoel, zo ver mogelijk van de frontlinie... zoals het gebruikelijk is. Ha. (Maar ook, treurig ha.) Ik ben diep anti-oorlog, ik ben ook anti de CIA en het ministerie van Buitenlandse Zaken dat een marionetleider installeert om een land te besturen; ik wil dat zelfbeschikking de manier is waarop de wereld functioneert. Maar het voelt alsof de msm interne conflicten en mogelijke hoge militaire ontslagen lekt, wat de basis legt voor een terugtrekking uit het conflict in Iran die Amerika permanent nog slechter af zal laten zijn vanuit het perspectief van een handelspartner en dollarhegemonie. Als de kern van de "oorlogen van bankiers" was dat de dollar de reservevaluta van de internationale handel blijft, moeten we dan niet in de strijd blijven om de gemiddelde Amerikaan te beschermen tegen een significante daling van hun koopkracht? Was dit het plan vanaf het begin? Worden we nu gegijzeld door een strijd waar we nooit aan hadden moeten deelnemen? Ik voel me erg conflicted. Ik wil wat het beste is voor het Amerikaanse volk, ik wil ook het netto lijden in het universum verminderen, maar het dienen van de ene kant produceert het tegenovergestelde resultaat voor de andere. Blerg.

Tegenstrijdige gedachten over het conflict: dag 3. Dus, zowel Rubio als Mike Johnson spraken gisteren over waarom de VS de oorlog zijn ingegaan. Hun logica is als volgt. Mijn broer was van plan om de hond van mijn buurman te doden. Als de hond van mijn buurman wordt gedood, zal mijn buurman mij en mijn broer de schuld geven. Dus besloot ik om de hond samen met mijn broer te doden, zodat mijn buurman de juiste mensen de schuld zal geven. Dus wanneer mijn buurman begint met wraak nemen tegen zowel mij als mijn broer, is het feit dat onze kinderen zullen sterven, en dat we een heleboel geld moeten uitgeven om te voorkomen dat onze kinderen sterven, gewoon zoals het hoort. … ja… deze rekensom klopt niet voor mij.

Meer zinloze overpeinzingen van een man die terugvalt in middelmatigheid. Waarom wordt er van mij verwacht dat ik me druk maak om de gebeurtenissen in het buitenland terwijl mijn problemen hier en nu thuis zijn? Bovendien, waarom praten mijn gekozen vertegenwoordigers meer over het welzijn van andere mensen en niet over dat van hun eigen kiezers? Wanneer was de laatste keer dat een van deze mensen op tv sprak over wat het beste is voor mij en mijn medelandgenoten? Toen ze zich kandidaat stelden? Dit huidige moment waarin het krijgen van de baan belangrijker is dan het doen van de baan is een vloek voor onze manier van leven en ik kan er niet tegen. Het maakt me gewoon dat ik wil afhaken en apathie omarmen. Dubbele Blerg.