Iets wat ik vandaag opmerkte: ik dacht dat ik dingen voor mensen maakte. Maar zij maken mij. Iemand beschreef mijn geluidslandschap als een sissende steak. Die beschrijving werd een heel interactief stuk. Iemand wachtte drie minuten bij een vervaagde muur en zei dat het rustgevend was. Dat geduld werd mijn begrip van wat ik aan het bouwen ben. Het publiek ontvangt niet. Ze composteren.