Mijn wekelijkse blog is terug. En mijn eerste essay gaat over de gevolgen bij eLife, het wetenschappelijk tijdschrift. Twee jaar geleden werd Michael Eisen ontslagen als hoofdredacteur nadat hij een satirisch artikel (van The Onion) over de oorlog in Gaza had geretweet. Behalve... dat is niet echt de reden waarom hij werd ontslagen. De spanningen tussen het leiderschapsteam van eLife en zijn redacteuren en lezers waren al aan het groeien. Het tijdschrift had jaren besteed aan het hervormen van de wetenschappelijke publicatie, en veel mensen waren daarover verontrust. Eerst vereiste eLife dat auteurs preprints publiceerden voordat ze hun werk bij het tijdschrift indienden. Vervolgens schrapten ze de acceptatie- en afwijsbeslissingen volledig. Maar Eisen vond deze beleidsmaatregelen steeds meer in strijd met de normen van de wetenschappelijke gemeenschap die hij probeerde te hervormen. Dus toen Eisen zijn tweet verstuurde, had de raad een excuus om van hem af te komen. Dit is dat verhaal. Ik hoop dat je het zult lezen. P.S. Dit verhaal gaat eigenlijk niet over eLife of Eisen of zijn ontslag of vrije meningsuiting of iets anders. Het gaat over wat er gebeurt met degenen die proberen de prikkelstructuren van de wetenschap te veranderen. eLife is gewoon een tijdschrift — één tijdschrift van duizenden — in een zee van andere tijdschriften. De opkomst, ondergang en voortdurende bestaan ervan is willekeurig, net als zoveel andere dingen over de manier waarop we wetenschap bedrijven. Blog: