Het daadwerkelijke onderzoek is wild. Elke keer dat je een gevoel onderdrukt, moet je hersenen kiezen tussen het onderdrukken van die emotie en het registreren van wat er om je heen gebeurt. Het kiest voor onderdrukking. De herinnering wordt niet opgeslagen. Een studie van Stanford uit 2000 bevestigde dit: mensen die werd verteld hun emoties te verbergen terwijl ze naar een film keken, herinnerden zich veel minder details dan mensen die gewoon natuurlijk reageerden. Emoties onderdrukken verbruikt mentale energie, en dat laat minder hersenkracht over voor het opslaan van nieuwe herinneringen. Hersenscans tonen aan waarom. Een studie uit 2012 ontdekte dat onderdrukking de hippocampus (het geheugenopslagcentrum van je hersenen) tot zwijgen brengt op het moment dat het informatie zou moeten opslaan. De twee hersengebieden die normaal samenwerken om herinneringen vast te leggen, stoppen met communiceren. In de loop van de tijd wordt het erger. Onderdrukking houdt cortisol (het stresshormoon) verhoogd, en cortisol verkleint de hippocampus. Chronisch gestreste mensen kunnen 10 tot 15% van het volume verliezen. Slechts drie weken van hoge cortisol kan de kleine verbindingpunten tussen hersencellen met ongeveer 20% verkleinen. Het goede nieuws: studies tonen aan dat deze krimp gedeeltelijk kan omkeren zodra de stressniveaus dalen. Niet noodzakelijk permanent. Een Finse studie onder 1.137 oudere volwassenen die over ongeveer een decennium werd gevolgd, vond dat gewoonlijke emotieonderdrukkers bijna 5x het risico hadden om dementie te ontwikkelen, zelfs na controle voor genetica, roken, obesitas en opleiding. Er is een betere manier om met emoties om te gaan die je geheugen niet kost. Het heet cognitieve herwaardering: in plaats van het gevoel op te kroppen, herformuleer je wat het veroorzaakt. (“Deze vergadering is geen bedreiging, het is oefening.”) Een studie van Stanford/UC Berkeley uit 2003 vond dat herwaarderaars meer positieve emoties, betere relaties en een hoger welzijn hadden. Onderdrukkers kregen het tegenovergestelde op elke maatstaf. En herwaardering heeft geen geheugen kosten. Het verschil komt neer op timing. Onderdrukking treedt in werking nadat de emotie al is afgevuurd, zodat je hersenen vechten tegen hun eigen reactie terwijl ze tegelijkertijd proberen het moment vast te leggen. Herwaardering verandert hoe je de situatie interpreteert voordat de emotie volledig activeert. Zelfde gebeurtenis, dezelfde persoon, maar je hippocampus blijft vrij om zijn werk te doen: je leven registreren.