Een verwarrend punt is - "Na de integratie van ZK-ondertekeningen in de toekomst, kan de gas (de validators kijken alleen naar de ondertekening, hoeven niet opnieuw te draaien) "oneindig" worden uitgebreid, probleem opgelost." Wat is het fundamentele verschil tussen deze tweede fase van Native Rollup en de huidige ZK-Rollup? Het enige wat ik kan bedenken is dat de ene ZK-ondertekening verifieert via een contract op L1, terwijl de andere het direct intern in de L1-client verifieert, maar in wezen lijkt het niet veel te verschillen... Welke technische expert kan dit verduidelijken?