niemand gaat dit posten. dus ik zal het doen jij hebt geen slechte week. je hebt een slechte identiteitscrisis. je hebt je hele ding rondom deze ruimte gebouwd en op dit moment presteert deze ruimte voor de camera terwijl het stilletjes uit elkaar valt. en je kunt het voelen. je weet alleen niet of je het mag zeggen de kansen die je maanden geleden had zijn weg. de banen die er waren zijn weg. de mensen die aan het werven waren, kondigen nu banen aan voor betrokkenheid en noemen het bouwen. niemand bouwt. iedereen presteert. en je scrolt er elke dag doorheen en vraagt je af wat je met die informatie moet doen. je vraagt je af of iedereen iets weet wat jij niet weet. en dan is er ai. en iedereen heeft een agent. iedereen print. iedereen heeft het uitgevonden behalve jij. je hebt het geprobeerd. je hebt geld uitgegeven dat je niet had moeten uitgeven. je hebt de tutorials gevolgd. je hebt het ding gebouwd. het werkte niet op dezelfde manier als het voor hen werkte. omdat het nooit zo werkt. omdat de helft theater is en jij in het publiek staat en begint te vermoeden dat de goochelaar niet echt is. dus nu doe je de rekensom in je hoofd. de stille rekensom. de die je om 2 uur 's nachts doet. als dit niet werkt, heb ik dan zelfs een back-up? kan ik terug naar een normale baan? zullen die banen over twee jaar nog bestaan? zal enige van deze infrastructuur, de waar we onze hele identiteit op hebben gebouwd, iets betekenen aan de andere kant van wat er ook maar komt? en dan zoom je verder uit omdat de hersenen niet stoppen. de oorlogen. de economische ineenstorting die elke kwartaal dichterbij lijkt te komen. de prijzen die niet meer dalen. de ai die industrieën opvreet voordat je het zelfs maar hebt kunnen lezen. de wereld die fragmentarisch wordt in mensen die totaal verschillende realiteiten zien en niet meer met elkaar kunnen praten. je kunt de grond voelen verschuiven en niemand zegt het hardop omdat het hardop zeggen het echt maakt. maar hier is het ding. ik weet dat dit het erger maakt. ik weet dat dit klinkt als precies het verkeerde advies. maar de enige zet die nu zinvol is, is opzettelijk een kleinere wereld te bouwen. niet omdat de grote er niet toe doet. maar omdat je geen goede beslissingen kunt nemen binnen dat lawaai. je kunt niets reëels bouwen terwijl je dat allemaal tegelijk vasthoudt. het is te veel. het was altijd al te veel. het verschil nu is dat het onmogelijk is om te doen alsof het dat niet is. kies je bubbel opzettelijk. laat het je voeden. kleine cirkel. echte output. specifieke doelen. en bouw stilletjes, stilletjes, een overlevingsstrategie. niet omdat het einde eraan komt. maar omdat de versie van het leven waarvan we opgroeiden met de veronderstelling dat het permanent was, duidelijk aan het verdwijnen is. en de mensen die dat het eerst accepteren, zullen degenen zijn die uitvinden wat er daarna komt. vergeet dit niet: je loopt niet achter. je bent niet gebroken. je houdt gewoon te veel vast. leg een deel ervan neer