./blog ./persoonlijke-notities ./niet-lezen . . . Na het afgelopen 2 uur te hebben gediscussieerd met de AI over situaties uit mijn verleden relatie, en sterk onderdrukt te zijn, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik, ja, fout ben in veel dingen, maar ook dat ik niet langer een relatie wil, op een manier die ik nog nooit eerder heb gevoeld. Het gebeurt dat ik het niet eens ben met veel dingen die als "juist" worden beschouwd binnen een relatie, en ik besef dit nu heel duidelijk. Vooral, ik vind het niet juist om te liegen. Dat is voor mij niet onderhandelbaar, in geen enkele situatie. Als ik het zo schrijf, zou niemand het oneens zijn. Maar de waarheid is dat, in de algemene opvatting, mensen het daar wel mee oneens zijn. De "handige leugen" wordt universeel gezien als iets positiefs, en is zelfs de basis van normale relaties. En ik kan dat niet bewonderen. In mijn ogen is de juiste manier om met moeilijke vragen om te gaan: 1. zeg de waarheid 2. maak duidelijk dat dit je visie op de persoon niet beïnvloedt 3. geef de zekerheid dat het je niet uitmaakt Zo wil ik behandeld worden, zo *voel ik me gerespecteerd*, en daarom is dat ook hoe ik de persoon naast me zou willen behandelen. Ik vind het zelfs niet respectvol om te liegen om iemand te plezieren. Het gaat niet om "wrede eerlijkheid", het gaat om liefhebben tot het punt dat je iemand niet in een leugen onderdompelt??? En imperfecties zijn geen slechte zaak. Fouten maken, beseffen dat je een fout hebt gemaakt, de fout verkennen, in de fout duiken, en verbeteren. Dat is de snelste manier om in iets in het leven te groeien. Dat is mooi, en moet worden geprezen, niet het tegenovergestelde. Wanneer ze me vragen: "Taelin, hoe leer je X" - denk ik dat ik ga antwoorden: "maak fouten. maak veel fouten. maak verdomd veel fouten" - want, in retrospectief, dat is de grootste fout van mensen: bang zijn om fouten te maken. Mensen zijn erg bang om imperfect te zijn, om teleur te stellen. En ik denk dat, daarom, en niets anders, velen niet vooruitkomen? Bovendien is teleurstelling nooit een slecht gevoel voor mij geweest, maar vandaag besef ik dat dit woord een zeer sterke impact heeft op sommige mensen. Veel meer dan ik dacht. Ik begrijp niet waarom, maar ik kan het respecteren... zo zijn de dingen. De "af en toe leugen" is, voor de algemene opvatting, noodzakelijk. Het wordt gezien als iets positiefs. Ik respecteer dat. Maar, als dat zo is, haalt dat oprecht elke glans uit mijn ogen over relaties? ...