Vandaag kreeg ik in het openbaar een ruzie omdat een vreemde respectloos tegen mij en mijn kind was. Ik ben er niet trots op. Ik had het gewoon kunnen negeren en weg kunnen lopen. Maar op dat moment kwam de moeder natuur naar boven, ik wilde wat duidelijkheid, wat erkenning, of zelfs een verontschuldiging. Ik kreeg geen van beiden. Alleen maar meer oogrollen en onbeschoftheid. En ik liep weg met het gevoel een clown te zijn. Maar toen ik er later over nadacht, realiseerde ik me iets wat het waard is om te delen.. Als onbeschoftheid je nog steeds choqueert, is dat eigenlijk een teken dat je goed hebt geleefd. Het betekent dat je omringd bent door mensen met goede waarden. Mensen die basis menselijke fatsoen tonen zonder dat ze daar een reden voor nodig hebben. Dat is niet normaal. Dat is een privilege. Want de wereld heeft een volledig spectrum aan mensen. En sommigen van hen hebben dat nooit gekregen. Geen voorbeeld van respect, geen omgeving die hen heeft geleerd hoe ze vreemden vriendelijk moeten behandelen. Hun standaard is defensiviteit, afwijzing, zelfs wreedheid. En wanneer je probeert om met hen te redeneren om jezelf uit te leggen, om erkenning te zoeken, om de verontschuldiging te krijgen die je verdient, spreek je een taal die ze simpelweg niet hebben. Je gaat die conversatie niet winnen. Loop weg. Niet omdat je fout bent. Maar omdat je schaak speelt met iemand die alleen weet hoe hij het bord om moet flippen. Vandaag heb ik de les geleerd: Bescherm je energie. Wees bij mensen die het verdienen en wees dankbaar dat fatsoen nog steeds als de basis voor jou voelt, want voor sommige mensen is dat dat niet.