Dit is de beroemdste plaats delict van Rome Vandaag, 15 maart, markeert de dag waarop zestig mannen de machtigste persoon ter wereld staken en per ongeluk hetgene vernietigden dat ze probeerden te redden. De les waarvoor hij stierf, is er een die de wereld nog steeds niet heeft geleerd... In 44 v.Chr. werd Julius Caesar uitgeroepen tot dictator voor het leven. Hij had een burgeroorlog beëindigd, Gallië veroverd en Rome naar zijn beeld herschapen. De armen hielden van hem. De soldaten zouden voor hem sterven. Maar 60 senatoren noemden zichzelf de Bevrijders en beraamden een plan om hem te doden. In het midden stond Marcus Junius Brutus, afstammeling van de man die de Republiek had gesticht. Toch was het Caesars genade die hielp om Brutus' politieke carrière te herstellen. Caesar had zijn leven gespaard na de burgeroorlog en hem toegestaan terug te keren naar het openbare ambt... Brutus nam het mes dat hij had geslepen op Caesars vrijgevigheid en stak het in zijn borst. Maar voor het bloed was er een waarschuwing. Volgens Plutarch had een waarzegger Caesar verteld dat zijn leven in gevaar zou zijn op de Iden van maart. Op weg naar de Senaat die ochtend, zag Caesar de man en zei tegen hem dat de Iden waren aangekomen. De reactie van de waarzegger was: "Ja, ze zijn gekomen, maar ze zijn nog niet weg." Caesar werd drieëntwintig keer gestoken. Hij viel aan de voet van een standbeeld van Pompeius de Grote — zijn oudste rivaal. Toen hij Brutus tussen de moordenaars zag, stopte hij met vechten en zakte op de grond... Brutus had een toespraak voorbereid ter viering van de herstelling van de Republiek. Hij was geschokt om verontwaardiging in plaats van lof te vinden. Caesars dood veroorzaakte burgeroorlogen. Zijn erfgenaam Octavianus verpletterde de samenzweerders bij Philippi — Brutus en Cassius stierven beiden door hun eigen zwaarden — en werd toen keizer Augustus, waarmee hij de Republiek voor altijd beëindigde. De Bevrijders hadden niemand bevrijd. Ze hadden een plan voor de moord en geen voor de ochtend erna — zeker van hun eigen rechtvaardigheid, blind voor alles wat eromheen gebeurde. Elke revolutie geleid door mensen die dronken zijn van hun eigen deugd eindigt op dezelfde manier: niet in de vrijheid die ze beloofden, maar in de chaos die ze zwoeren te voorkomen. Macht valt niet in een vacuüm. Het valt naar degene die het meest voorbereid is om het te vangen. De mannen die Caesar doodden, wilden een dictator stoppen. Ze creëerden in plaats daarvan een keizer. Dat is de oudste politieke waarheid die er is, en de waarheid die we blijven vergeten: het verwijderen van een man verandert niets als je de omstandigheden die hem in de eerste plaats noodzakelijk maakten, niet hebt veranderd.

De plaats waar Caesar gecremeerd werd, is nooit vergeten... Twee duizend jaar later maken bezoekers van over de hele wereld nog steeds de reis daarheen, en laten elke dag bloemen en offers achter.