Een stablecoin kan volledig gedekt zijn en toch falen. Uitgevers kunnen voldoende reserves aanhouden om elke dollar in omloop te dekken en toch loskomen als die reserves niet toegankelijk zijn wanneer ze nodig zijn. De BIS maakte dit punt in hun paper "On par: A Money View of Stablecoins." Ze trekken de analogie dat stablecoins de moderne equivalent zijn van Eurodollars, waarbij on-chain privé dollar deposito's de offshore versies vervangen. Traditionele banken handhaven par via centrale bankafwikkeling, primaire dealer netwerken, staande repo-faciliteiten en een lender of last resort. Stablecoins hebben geen van deze mechanismen. Als er een run is, is er geen termijnmarkt, geen kredietfaciliteit en geen mechanisme om de druk te absorberen voordat deze de reserves rechtstreeks raakt. De analogie gaat verder dan Eurodollars. In hun huidige vorm lijken stablecoins op de wildcat banken van 19e-eeuws Amerika. Ze opereren over gefragmenteerde rechtsgebieden zonder enige van de institutionele infrastructuur die het traditionele banksysteem stabiel houdt. Maar dit is dezelfde traject dat het banksysteem zelf heeft doorgemaakt. Wildcat banking was gefragmenteerd, maar leidde uiteindelijk tot federale toezicht en consolidatie die het systeem functioneel maakte op grote schaal. De regulering die voor stablecoins komt, is wat het banksysteem ook functioneel maakte op grote schaal.