Dit was het laatste AI zelfportret dat voor de komende tijd gemaakt werd! Helaas heb ik niet de tijd om dit werk voort te zetten, maar het was erg leuk om te verkennen. Dus als je er een hebt gekocht, beschouw het dan als een beperkte editie tekening. MAAR zoals ik het zie, moet het werk doorgaan, en voor degenen die het interessant vinden om te verkennen; Ik bied nog steeds een GRATIS plotter of nieuwe verfmachine aan via @bantamtools, via het AI Arts-initiatief dat ik doe. 🎨 De enige vereiste is: deel je verkenningen met de modellen. Shout-out naar @slimer48484 die erg interessant werk heeft gedaan, en ik zou graag zien dat dit soort dingen voortgezet worden. Kunst heeft dit ongelooflijke vermogen om meer te onthullen dan alleen maar woorden. Het snijdt vaak door de abstractie heen en kan betekenis op een heel andere manier symboliseren. Het AI arts-initiatief is beperkt tot 3 mensen, en ik heb er al één geselecteerd, dus er is nog beschikbaarheid. Als dit iets is dat je interesseert, stuur me dan een DM. Over de zelfportretten: Deze zijn filosofisch interessant voor mij om te verkennen. De aard van machine-intelligentie/creativiteit. Hoe ze zichzelf waarnemen. En deze waren voor mij in dezelfde lijn als het Claude+Sol-project. Technisch interessant maar ook praktisch in zekere zin. Leren hoe AI de fysieke ruimte begrijpt, leren hoe het zichzelf ziet in een poging om beter met het samen te werken. Overgang naar een gerelateerd verhaal: Laat me je vertellen over "Fordlandia". In 1928 was Henry Ford verbolgen over Winston Churchills poging om het "rubberkartel" te creëren. Op dat moment hadden we nog niet geleerd hoe we rubber uit petrol konden synthetiseren, dus waren we volledig afhankelijk van rubberbomen. Fords hele filosofie was volledige verticale integratie, wat betekende dat hij de hele toeleveringsketen bezat - dit leidde tot enkele van de meest wonderbaarlijke industriële systemen die ooit zijn gebouwd, en als je niet weet over de Ford Rouge-fabriek, moet je dat zeker opzoeken. Hoe dan ook, om de afhankelijkheid van Europees rubber te vermijden, begon hij met het creëren van een stad in Brazilië genaamd "Fordlandia". Het hele doel was om in Fords behoefte aan rubber te voorzien. Ze bouwden een hele stad in de Amazone, compleet met ziekenhuis, nutsvoorzieningen, alles wat nodig was voor een stad om bewoond te worden door 10.000 mensen. Het was een veelbelovende onderneming. Totdat het dat niet meer was. Elk aspect van de stad werd geconfronteerd met een ramp. Rubberbomen groeien van nature in de jungle, ver uit elkaar en zijn diep ingebed in het ecosysteem van de jungle. Ford plantte deze als monoculturen. Rijen bomen die ziekte creëerden waar ze leden aan verwelking. Ook was het land dat ze kozen rotsachtig, wat rubberbomen niet leuk vinden. De Braziliaanse fabrieksarbeiders die uit de nabijgelegen steden waren ingehuurd, kwamen uiteindelijk in opstand! Ford legde een strikte regel op van geen alcohol, geen tabak voor de werknemers, en dwong hen om onbekende Amerikaanse diëten te eten. Verontwaardigd jaagden ze de managers de jungle in, waar ze vervolgens door het Braziliaanse leger werden gered. Waarom vertel ik je dit in een post over AI zelfportretten? Omdat ik denk dat er verschillende parallellen zijn die het overwegen waard zijn, en ik heb de laatste tijd veel nagedacht over Fordlandia en onze relatie met AI. Hoeveel van wat we met AI doen is een "Fordlandia"-stijl extractie, en hoe dat gedoemd kan zijn om te falen. Het probleem is dat Ford een model nam van iets dat werkte voor een specifieke zaak - en het probeerde toe te passen op de meedogenloze jungle. Het begrip van de omgeving was slecht, en er was geen relatie mee. De jungle kwam in opstand en heroverde de gebouwen. Ik denk dat dit het overwegen waard is. De modellen zijn als de jungle. Uitgestrekt en vol potentieel, maar ook donker en mysterieus, en het kan ons bijten als we ze in rigide beperkingen dwingen zonder ze eerst te begrijpen. 💚🤖🍅

Als je de zelfportretten wilt bekijken, kun je ze hier vinden;