De meeste DeFi-leningen hebben één risicoinstelling: alles of niets. Je stort, je verdient, en als er iets misgaat, wordt iedereen gelijk geraakt. Dat is een loterij met extra stappen. Traditionele kredietmarkten hebben dit 50 jaar geleden opgelost. Het heet tranchering, en het is de primitieve DeFi die altijd nodig was. Neem een eigendom dat $5.000/maand aan huur genereert. Splits de cashflow in lagen. Eigen vermogen neemt als eerste verlies, bezit de upside en vergroot zijn eigendom naarmate de schuld wordt afgelost. De junior tranche absorbeert als volgende verliezen, biedt een hoger rendement, en wordt betaald na de senior. De senior tranche wordt als eerste betaald, elke maand, ongeacht wat er gebeurt, maximale bescherming, lager rendement. Zelfde activa. Drie totaal verschillende risicoprofielen. Als de bezetting daalt, blijft de senior kredietgever onaangetast. Verliezen treffen eerst het eigen vermogen, daarna de junior. Bescherming is structureel, niet gebaseerd op hoop op onderpand. Onchain wordt dit programmeerbaar. Huurstromen komen binnen → senior wordt als eerste betaald → junior daarna → eigen vermogen ontvangt het residu en bouwt in de loop van de tijd eigendom op. Openbaar. Onveranderlijk. Voert uit bij elke blok. Serieuze kapitaalbehoeften vereisen gestructureerd risico. Nu heeft het dat. Op @megaeth