Ik was meer dan tien jaar modefotograaf voordat ik met crypto begon. Ik werkte voor tijdschriften zoals @ELLEmagazine @marieclaire @Cosmopolitan en merken zoals @LouisVuitton @gucci en meer. Het artikel in Vanity Fair was een opzet om crypto en degenen die erin werden afgebeeld te bespotten.

Als fotograaf: je weet wanneer de onderwerpen van andere fotografen geliefd of veracht worden door de fotograaf. Jeremy Liebman's "A la Annie Leibowitz" is een opzettelijk werk van spot. (Caption: bitcoin playboy)

Hier wordt Cathy Wood opzettelijk klein gemaakt. De camera kijkt naar beneden op haar. Het kadert haar om haar gestalte te minimaliseren. Een rommelige gordijn, benen gekruist bij de enkel en een opzettelijke opname van een bellhop trolley. Zou je visueel gemeen kunnen zijn?

Hier hebben Devin en Kuo opzettelijk geprobeerd eruit te zien als pilaren die op het punt staan om om te vallen, de lijnen zijn allemaal scheef, de perspectief is opzettelijk verkeerd. (Bijschrift: DE BOUW-EEN-BEAR EN DE PRODUCT MOMMY)

Het artikel is een afbrekende kritiek, het schrijven en de fotografie zijn een werk van diepe minachting en spot. Je kunt zowel boos zijn op de onderwerpen voor hun naïviteit om voor zo'n karikatuur te poseren, als op @VanityFair voor hun gemene geesteloosheid. Helaas is het gewoon weer een afbrekende kritiek in een lange rij van vergeetbare onzin.

Zelfs de Capture hier is gemeen: "Ze is in 2020 gekroond tot de beste aandelenpicker op de markt—en de slechtste, in 2022." Je kunt net zo goed zeggen "ze is niet beter in haar werk dan het flippen van een munt". Alle bijschriften zijn gemeen.

De stoel ziet er zelfs uit alsof hij voor kinderen is. Hoe langer ik ernaar kijk, hoe frustrerender het wordt.

@VanityFair Ter informatie, de fotograaf weet wat hij doet. Hij is een goede fotograaf. Hij heeft zijn stijl door generaties van persoonlijkheden heen ontwikkeld. Hij is goed in zijn vak. Dus als je het weet, dan weet je het.