Voordat we siliciumchips hadden, hadden we naald en draad? In de jaren '60 ‘uploadde’ NASA geen code; ze naaiden het. Om Apollo 11 naar de maan te krijgen, stikten bekwame wevers (vaak ‘Little Old Ladies’ genoemd) letterlijk software in fysieke objecten. Door koperdraad door kleine magnetische ringen te halen, creëerden ze Core Rope Memory. De logica was prachtig eenvoudig: draad door een ring was een ‘1’; draad eromheen was een ‘0’. Omdat de code fysiek was geweven, was het vrijwel onvernietigbaar. Het kon niet worden verwijderd, het kon niet crashen, en het overleefde de intense straling van de diepe ruimte met slechts 72 kilobytes aan data: miljoenen keren minder dan een enkele foto op je telefoon vandaag de dag. Het bewijst dat soms de meest geavanceerde technologie eigenlijk met de hand gemaakt is.