godverdomme, Manhattan steelt je slaap op manieren die je pas echt waardeert als je ergens stil bent. Het lawaai is eigenlijk fysiologisch vijandig. De verdomde ambulance sirenes zijn ontworpen om habituatie te omzeilen en je zenuwstelsel kan ze niet negeren omdat het daar niet voor bedoeld is. In plaats daarvan word ik de laatste tijd wakker van vogels en dat is het exacte tegenovergestelde. Het ochtendkoor fungeert als een evolutionair veiligheids signaal. Je hersenen lezen het als "alles is veilig." Je staat op in plaats van te schrikken. De stad die nooit slaapt is eigenlijk een enorm waarschuwingssignaal.