OBAA is een koortsdroom waarin allerlei uitgeputte tropen worden opgelegd aan het huidige politieke moment zonder enige narratieve samenhang te kunnen bieden. Ironisch bekeken, als een desoriënterende spasme van de post-oorlogse liberale ideologische orde die wijst op zijn ineenstorting en aanstaande veroudering, is de film effectief. Ik vond dat het een bijna elegische kwaliteit had en dat het genegenheid toonde voor een ooit dominante soort culturele programmering die nu heel dicht bij formele afschaffing staat.