Binnen de bank: hoeveel ouderen overlijden en wordt hun levenssparen direct waardeloos! Het idee alleen al maakt me koud. Wie had gedacht dat het pensioen dat met veel moeite is opgebouwd, uiteindelijk zou veranderen in een reeks cijfers in de bank waar niemand naar omkijkt? De laatste tijd heb ik met een oude vriend gesproken die al meer dan tien jaar in de bank werkt. Wat ze me vertelde over de binnenkant van de bank maakte me verdrietig en verstopt, ik kon het een tijdje niet verwerken. Ze heeft zowel aan de balie als op de achtergrond gewerkt en heeft te veel pijnlijke verhalen gezien die gewone gezinnen niet weten. Het meest zorgwekkende voor haar zijn de slapende rekeningen die niemand ooit opmerkt. Van enkele tienduizenden tot tientallen of zelfs honderden duizenden, liggen ze stilletjes in de bank, sommige al wel dertig jaar, zonder dat iemand ze komt opeisen. En de eigenaren van deze rekeningen zijn bijna allemaal ouderen van de vorige generatie. Hun generatie heeft honger geleden en armoede gekend, ze hebben hun hele leven zuinig geleefd, elke cent werd zorgvuldig uitgegeven. Ze onderhandelen over de prijs van groenten, repareren hun kleding, en vervangen hun dagelijkse benodigdheden alleen als het echt nodig is. Het geld dat ze met moeite hebben gespaard, wordt voorzichtig in de bank gestopt. In hun ogen is geld alleen veilig als het stevig in hun handen is. Ze vertellen het aan niemand, ze onthullen het aan niemand, uit angst dat iemand erover gaat denken, uit angst dat ze op hun oude dag geen steun hebben. Maar ze vergeten één heel reëel feit: iedereen moet op een dag vertrekken. Als ze plotseling gaan, zonder een woord te zeggen of iets te verklaren, worden die zorgvuldig verborgen spaargelden een mysterie. Ze worden automatisch verlengd, de rente stijgt beetje bij beetje, de cijfers worden steeds groter, maar voor de familie is dit gewoon geld dat niet bestaat. Het is echt hartverscheurend om erover na te denken. Het vermogen dat ouderen hun hele leven hebben opgebouwd door zichzelf te verwaarlozen, kan uiteindelijk niet helpen voor hun kinderen, hun wensen blijven onvervuld, en het ligt gewoon stilletjes in het banksysteem, niet te onderscheiden van waardeloos papier. Na het horen hiervan voelde ik een knoop in mijn maag. Hoeveel ouderen om ons heen hebben dezelfde gedachten? Ze verstoppen hun spaarboekjes en deposito's beter dan wat dan ook. Sommigen verstoppen ze in oude boeken die al jaren niet zijn geopend, anderen in de voering van een oude winterjas, weer anderen in een doos die niemand kent, zelfs hun eigen kinderen zeggen er niets over. Ze vertrouwen hun kinderen niet, maar zijn bang dat de kinderen niet verstandig zijn en het geld verkeerd uitgeven; ze zijn bang dat ze op hun oude dag niet meer kunnen bewegen en geen enkele zekerheid hebben; ze willen een laatste uitweg voor zichzelf behouden en niemand tot last zijn. Maar deze voorzichtigheid leidt vaak tot de meest spijtige eindresultaten. ...