Iets wat ik mezelf een paar maanden geleden moest afvragen: > Welke dingen kan ik vandaag doen die ik over 10 jaar niet meer kan doen? Misschien over 5 jaar? Het viel echt op zijn plaats. We brengen nu ons leven door in een eindeloze cyclus van goedkope dopamine, druk zittend achter een bureau voor een scherm, verbruikt door sociale media, geld achterna jagend ten koste van levendigheid, en gestimuleerd door materialistische behoeften. Dat gevoel van "ik heb altijd tijd" is een val. Dat heb je niet. Het leven is alleen maar waardevol als je begrijpt dat het vergankelijk is. Er is een steeds toenemende trend van mensen die meer tijd besteden aan het zien hoe anderen leven op sociale media in plaats van hun eigen betekenisvolle ervaringen te leven. Informatie die puur ruis is. Eindeloos naar beneden scrollen. En het maakt niet uit hoe ver je vooruitgang boekt, hoe goed je leven is — het algoritme zorgt ervoor dat je mensen vindt die het beter doen dan jij, waardoor de onvermijdelijke vergelijking wordt afgedwongen. Pure ontevredenheid. Het is gewoon triest. Nooit heb ik een <happy> rijke man gezien die aan de Cipriani zit met een AP die gelukkiger is dan een <happy> normale man die met vrienden verdwaalt in Indonesië of Brazilië. Wees niet de man die spijt heeft als je oud bent. Streef naar levendigheid. Werk ook hard. Wees ambitieus. Verdien geld. Maar doe het met een doel! Dat is de sleutel. ...