Toni's zus zit in de hogesnelheidstrein, ik zit lekker met mijn koptelefoon te luisteren naar een boek. Voorin kwam er een fee aan, schatting minder dan 1,60 meter, ze vroeg me of ik haar bagage op de bagagerek kon zetten, ik keek omhoog naar haar, zij keek naar mij, ik keek naar haar, zij keek naar mij, ik keek naar haar, zij keek naar mij... We keken 20 seconden naar elkaar zonder iets te zeggen, ik bewoog niet, zij bewoog niet, uiteindelijk bewoog zij, gaf op om de bagage op het rek te zetten, en zette het voor haar eigen stoel neer, en ging zitten, wat ik wil zeggen is, dat het bagagerek in deze hogesnelheidstrein zeker door mannen is ontworpen, feitelijk bestaat er in deze samenleving een enorme structurele patriarchale onderdrukking, mannen kunnen helemaal niet empathisch zijn naar vrouwen, en houden geen rekening met de vele feeën die onder de 1,60 meter zijn en helemaal niet in staat zijn om hun bagage op het bagagerek te zetten. Ach, mannen, ach, kapitaal, ach, Amerika.