De Stad van Verloren Kinderen (1995) voelt als een nachtmerrie die iemand zorgvuldig heeft ontworpen en nooit uit is wakker geworden. Jeunet en Caro bouwden een wereld waar elk gezicht, elke set en schaduw zijn eigen vreemde logica heeft, en het blijft op de een of andere manier emotioneel onder al die waanzin.