Chińczycy nie mają kapitału ryzyka, który byłby gotów naprawdę spekulować dużymi ułamkami PKB na przyszłe zmiany. Mają formę przemysłowego komercyjnego komunizmu, gdzie centralny komitet może działać, aby umożliwić szybkie doganianie w branżach, które już zostały udowodnione na Zachodzie.

Chińskie akcje są nieustannie płaskie, a duże inwestycje mogą pochodzić tylko z wydatków centralnych. Nie zdołali społecznie zaprojektować swojego sposobu na wyjście poza motyw zysku i monopolistyczny kapitalizm. Model ekonomiczny wiąże się z oczywistymi kompromisami.