Jest uczucie, które trudno wyrazić słowami, gdy nikt nie może ci powiedzieć, gdzie być, co robić ani jak żyć swoim życiem… gdy twój czas w końcu należy do ciebie, aż do końca czasu. Kiedy miałem 23 lata i pracowałem w Apple, obserwowałem, jak ludzie spędzają lata, wspinając się po szczeblach kariery. Awans, tytuły, większe zespoły. Wydawało się, że wszyscy patrzyli na tych ludzi z podziwem, a ja zawsze myślałem, dlaczego? Dlaczego wymieniać poranki z dziećmi na spotkania? Dlaczego opuszczać kolacje w domu dla terminów, które nie będą miały znaczenia za 10 lat? Dlaczego oddawać swoją najlepszą energię firmie, która nie będzie tam trzymać cię za rękę na łożu śmierci? To nigdy nie wydawało mi się wolnością. Pomimo tego, ile pieniędzy zarabiałem, nigdy nie czułem się naprawdę spełniony. Wolność, dla mnie, zawsze oznaczała kontrolę. Bycie obecnym z moją rodziną, wybieranie, jak spędzam swoje godziny, budowanie czegoś, co płaci mi, podczas gdy żyję swoim życiem, zamiast tkwić za biurkiem, harując dla czyjegoś marzenia. Bycie swoim własnym szefem. Zarabianie pieniędzy w ruchu. Bycie obecnym dla moich dzieci, kiedy tylko mnie potrzebują lub chcą. To kiedyś było marzeniem. Teraz to moja rzeczywistość. A teraz ci sami ludzie, którzy wątpili we mnie, którzy myśleli, że jestem szalony, gdy zszedłem z "bezpiecznej" ścieżki, teraz pytają, jak to zrobiłem. Chcą się uczyć. Chcą być w moim towarzystwie. Chcą tej samej wolności, którą zdobyłem. Jestem wyjątkowy, jestem błogosławiony, jestem inny. I jestem naprawdę dumny, że to mówię, bo nie znam nikogo, kto żyje życiem, które ja żyję. Stawiam na swój czas zamiast na tytuł. Wolność finansowa dla mnie nie dotyczy jachtów, luksusowych butelek, materialnych rzeczy....