Jeśli masz rodziców, którzy mają 75 lat lub więcej, proszę przeczytaj to uważnie. W tym wieku coś cicho zaczyna się w nich zmieniać. Ich ciała zwalniają, energia maleje, a świat, który kiedyś rozumieli, zaczyna poruszać się szybciej, niż mogą za nim nadążyć. Ludzie, z którymi dorastali, stopniowo znikają, ich przyjaciół jest coraz mniej, ich siła nie jest już taka, jak kiedyś, a dom, który kiedyś był pełen odpowiedzialności, powoli staje się cichy. Wielu z nich zaczyna czuć się niewidzialnymi. Mogą powtarzać te same historie, zadawać te same pytania, narzekać na drobne rzeczy lub stawać się bardziej wrażliwi niż kiedyś. To, co wielu ludzi interpretuje jako upór, często jest samotnością. To, co wygląda na irytację, czasami jest strachem. Powoli zdają sobie sprawę, że życie wchodzi w swoje ostatnie rozdziały. Na tym etapie nie potrzebują nas już tak bardzo dla pieniędzy, jak dla naszej obecności. Krótki telefon znaczy więcej, niż myślimy. Siedzenie z nimi i słuchanie historii, które słyszeliśmy wiele razy wcześniej, znaczy więcej, niż sobie uświadamiamy. Bycie cierpliwym, gdy zapominają rzeczy, znaczy więcej, niż rozumiemy. Pewnego dnia telefon zadzwoni i będą to wieści, których wszyscy staramy się unikać. Kiedy ten dzień nadejdzie, pieniądze, za którymi goniłeś, wciąż będą tam, spotkania, w których uczestniczyłeś, będą się nadal odbywać, ale możliwość usiąść z nimi jeszcze raz zniknie na zawsze. Jeśli twoi rodzice mają 75 lat lub więcej, żyjesz z nimi na pożyczonym czasie. Wykorzystaj to mądrze.