Dwa tygodnie konfliktu w Iranie spowodowały kryzys zaufania, który załamał się w obie strony jednocześnie. Prawdziwe wideo Netanjahu, który udzielał konferencji prasowej, zostało nazwane wygenerowanym przez AI, ponieważ jedna klatka sprawiła, że jego ręka wyglądała, jakby miała sześć palców. Narzędzia do wykrywania deepfake'ów oceniły to na 0,1% prawdopodobieństwa, że jest syntetyczne. Nie miało to znaczenia. Miliony zobaczyły to twierdzenie, zanim ktokolwiek mógł to zweryfikować. W tym samym czasie, wygenerowany przez AI obraz „rannego Netanjahu” krążył jako prawdziwy dowód. Fałszywy zrzut ekranu z usuniętego tweeta z jego oficjalnego konta stał się wiralny jako dowód, że nie żyje. Oba fałszywe. Oba traktowane jako prawdziwe. I to działało w obie strony. Autentyczne zdjęcie prawdziwego fotoreportera pokazujące tłumy w Teheranie zostało oznaczone jako wygenerowane przez AI. Prawdziwe treści nazwane fałszywymi. Fałszywe treści nazwane prawdziwymi. Ta sama cykl informacyjny. BBC Verify śledziło ponad 300 wygenerowanych przez AI filmów wojennych z dziesiątkami milionów wyświetleń. Wygenerowane przez AI zdjęcia satelitarne „zniszczonej” bazy USA zostały opublikowane przez outlet związany z państwem. Monetyzowane konta na X dosłownie otrzymywały wynagrodzenie za pośrednictwem programu dla twórców za rozpowszechnianie syntetycznych fałszywek. Niektóre z narzędzi AI, które stworzyły tę treść, już osadzają metadane pochodzenia C2PA. Ale te metadane są usuwane w momencie, gdy ktoś pobiera i ponownie przesyła je do mediów społecznościowych. Dowody znikają w transporcie. To nie jest problem wykrywania. W momencie, gdy przeprowadzasz analizę kryminalistyczną na wiralnym zrzucie ekranu, już przegrałeś. Naprawa zaczyna się od uchwycenia. Prawa pochodzenia, które są kryptograficzne, czytelne maszynowo i zakotwiczone w miejscu, z którego nie mogą być cicho usunięte. Nie chodzi o to, by mówić ludziom, w co mają wierzyć. Chodzi o to, by dać im coś do sprawdzenia, zanim zacznie się debata. Dowody powinny przetrwać podróż. 🧾