W przeszłości w rozproszonym przetwarzaniu danych w dużej mierze rozwiązaliśmy problemy z koordynacją wielu węzłów. Okazuje się, że zespoły LLM dzisiaj stają przed niektórymi z tych samych problemów koordynacyjnych. Oto naprawdę dobra lektura dla każdego, kto projektuje systemy wieloagentowe. Zastosowano w niej teorię systemów rozproszonych do zespołów LLM i odkryto te same wąskie gardła komunikacyjne O(n²), opóźnienia spowodowane opóźnionymi agentami oraz konflikty spójności, które pojawiają się bezpośrednio. Zespoły zdecentralizowane marnowały więcej rund na komunikację, nie robiąc postępów, ale również szybciej się regenerowały, gdy poszczególne agenty utknęły. Jak to się ma do systemów rozproszonych? Praca ta stara się ocenić zespoły LLM jako systemy rozproszone. Przedstawia zasadniczy framework zamiast prób i błędów do decydowania, kiedy zespoły są pomocne, ilu agentów użyć i jaka struktura koordynacji pasuje do zadania. Projektowanie zespołów LLM bez zasad systemów rozproszonych jest jak budowanie klastra bez zrozumienia protokołów konsensusu. Artykuł: