To surrealne oglądać, jak twoi ludzie znikają pod dyktaturą, która ogłasza: „Zamknąłem internet, ponieważ jestem jedynym głosem Iranu” A potem patrzeć, jak ci, którzy znali tylko wolność, wchodzą na błyszczące sceny i ogłaszają: „zatrzymajcie wojnę z dyktatorami!” w dźwiękach gromkich oklasków. To nie jest dystopijna fikcja. To rozbieżność rzeczywistości. Żyjemy w kulturowej bańce tak odciętej od świata zewnętrznego, że wymazuje krzyki cierpiących, a potem gratuluje sobie moralnej próżności.