Leciałem Southwest z Dallas do Nowego Jorku. Trzy rzędy przede mną siedział młody żołnierz w mundurze. Wyglądał na ledwie 18 lat. Wpatrywał się prosto przed siebie, trzymając się poręczy. Wyglądał na zdenerwowanego. Kiedy wózek z napojami przejechał obok, stewardesa zapytała go, co chce. 'Coca-cola, proszę,' odpowiedział. 'Wracasz do domu?' zapytała życzliwie. 'Nie, proszę pani,' odpowiedział. 'Na misję. Po raz pierwszy.' Cały rząd zamilkł. Stewardesa nie powiedziała ani słowa. Podała mu jego Coca-colę. Potem włączyła mikrofon. 'Drodzy państwo, mamy dzisiaj bardzo specjalnego gościa w rzędzie 8. Szeregowy Miller jest na swojej pierwszej misji, aby służyć naszemu krajowi. Ponieważ nie mogę kupić mu drinka, proszę o przysługę. Jeśli chcecie napisać mu notatkę z zachętą, przekażcie ją dalej.' Chwyciłem serwetkę. Napisałem: 'Dasz radę. Trzymaj się bezpiecznie. - Tata z rzędu 12.' Obserwowałem, jak serwetki podróżowały w górę korytarza. Serwetki, paragony, kartki wyrwane z książek. Kiedy wylądowaliśmy, żołnierz miał na swoim stoliku stos papieru wysoki na trzy cale. Wstał, aby wziąć swoją torbę, a w jego oczach były łzy. Starannie spakował każdy kawałek papieru do swojego plecaka. 'Dziękuję,' powiedział do stewardesy. 'Nie,' odpowiedziała. 'Dziękuję.' Wszyscy zeszliśmy z tego samolotu trochę ciszej, przypomniani, że wolność to tylko słowo, dopóki nie spotkasz dziecka, które ją broni. Kredyt: Margie Lee