@vgr jeśli ironia jest otwarta i nie-dualistyczna, a szczerość stara się zsyntetyzować rzeczywistość w jednoznaczne, to postawiłbym tezę, że te postawy są użyteczne na różnych etapach pętli OODA. Ironia do otwartych obserwacji i orientacji, szczerość, gdy czas na decyzję i działanie. A zatem jako domyślne tryby, użyteczne dla różnych typów ludzi. Ci, którzy szukają prawdy, mogą preferować domyślną ironiczność, podczas gdy ci, którzy chcą coś osiągnąć / realizować cele, wolą szczerość. A nasze społeczeństwo bardziej wymazuje to drugie niż pierwsze. Po prostu losowe myśli z głowy.

Riff na ten temat polega na tym, że najlepszym miernikiem efektywności / doświadczania rzeczywistości jest prędkość, z jaką możesz przełączać się między ironią a szczerością, zamiast zbyt długo tkwić w jednym z tych stanów. Prawdziwy mistrz byłby w kwantowym stanie ironii i szczerości, ponieważ przełączanie między nimi następowało tak szybko.