Miasto zgubionych dzieci (1995) przypomina koszmar, który ktoś starannie zaprojektował i nigdy się z niego nie obudził. Jeunet i Caro zbudowali świat, w którym każda twarz, sceneria i cień mają swoją dziwną logikę, a mimo to pozostaje emocjonalny pod całym tym szaleństwem.