Bizi acımadan koru, uzaylı. Doğayla olan bağlantınızdan, ilkel bilgeliğinizden fışkırıyorsunuz ama O size ne getirdi? Mühendislik harikalarınız nerede? Keşif yolculuklarınız mı? Evrenin doğasına dair büyük içgörünüz? En temelimizde bile, sizin gibi giyindiğimizde, sizin gibi yaşadığımızda, sizin gibi avlandığımızda, sizin gibi yaşadığımızda, hayatta kalmaktan daha fazlasını yaptık. Harikalar yarattık. Harika yolculuklar yaptık. Destanlar uydurduk. Sen yapmadın. Becerilerinizden sarkan tıkaçlardan o kadar gururla bahsediyorsunuz ki, bunların sadece ip ve sizin kuklalar olduğunun pek farkında değilsiniz. Başardığınız çok az şeyi, ölülerinizin sonsuza dek yankılanan seslerinden başka bir şey olmayan tanrıçanıza atfediyorsunuz. Sizi geçmişe bağlıyor, sizi maymunlardan biraz daha iyi tutan bir tasma görevi görüyor, daha fazlası olmak için o özel kıvılcımdan yoksun medeniyetten üzüntü duyuyor. Dünyanıza kaynak arayışı için geldik. Eylemleriniz bizi geri götürse de, istediğimizi alıp yolumuza devam etsek de sonuç aynıdır. Sizi geride bırakarak sefil gezegeninizden ayrılacağız. Ve bin yıl sonra, başka bir dünyayla olan bu temastan değişmemiş olacaksınız. Güneşiniz sönene ve dünyanız ölene kadar ağaçlarınızda kalacak, avınızı avlayacak, tanrıça ile iletişim kuracaksınız... Ve mezarının üstündeki yıldızlar bize ait olacak.