Hollanda'da, bir kişi cenazeye katılacak ailesi veya arkadaşı olmadan öldüğünde, tören susturulmaz. Topluluğu temsil eden bir devlet memuru bulunuyor. Ve yanlarında bir şair duruyor. Bu fikir, son vedanın tamamen bürokratik bir eyleme dönüşmesini engellemek için doğdu. Şair, birkaç mevcut detayı alır: bir isim, bir tarih, belki bir iş, bir adres—bazen sadece tek, minimal bir gerçek. Bu parçalardan, o yaşam için özel olarak bir metin yazılır. Tören sırasında şiir yüksek sesle okunur. Başarıları kutlamıyor, sevgi icat etmiyor. Kalanları dikkatlice toplar. Anonim bir veda insani bir jeste dönüşüyor. Bu büyük bir halka açık ritüel değildir. Basit, neredeyse görünmez bir şey. Ama o anda, ölen artık yalnız değildir. Birisi adını söylüyor. Birisi onları kabul ediyor. Ve belki de bu girişimin en derin anlamı budur: bir hayat, sessizlikle bitse bile, bir sesle veda edilmeyi hak ettiğini hatırlatmak.