7 yaşındayken babam bana sandviçin fiyatına ne kadar girdiğini sordu. Dikkatlice düşünerek cevap verdim. Marul, domates, ekmek ve et. Doğru düşünmedim. Babamın da vurgulamak istediği gibi birçok masrafım eksikti. İşçinin emeğini, arazinin kirası, zincirin pazarlama maliyetlerini unutmuştum. Tam resmi göremiyordum. Bugün hepimiz yapay zeka ile benzer bir hata yapıyoruz. Dikkate alınamayacakları düşünmüyoruz. Bu fazla ücretler 7 yaşındaki için ne kadar yabancı olsa da, yapay zekanın sonraki etkileri de öyle. 1850'de, bir sürücüye at arabasının yakında modası geçmiş olacağını söyleseydiniz, yetenekli adamlar için kitlesel açlık dünyası hayal ederdi. Daha hızlı bir araba kavramını kavrayabiliyordu ama eyaletlerarası otoyol sistemini, banliyö gayrimenkul piyasasını ya da yol kenarı motel endüstrisini hayal edemiyordu. Bunlar sadece yeni ürünler değildi; tamamen yeni bir sosyal mimarıydılar. Şu anda takım görevlisi yerindeyiz. Yapay zekanın mevcut ekonomimizin bileşenlerini—yazma, kodlama, veri girişi—otomatikleştirdiğini görüyoruz ve boşluktan korkuyoruz. Ama tarih gösteriyor ki insanlık boşluğa düşmez; üzerine bir zemin inşa eder. Karl Marx, 19. yüzyılın karanlık şeytani değirmenlerine baktı ve bir son nokta gördü. Üretim araçları daha verimli hale geldikçe sermayenin konsolidasyon yapacağını ve emeğin değersiz bir meta haline geleceğini savundu. Kapitalizmin sonunda kendini yediğine inanıyordu çünkü insanların yapacak şeyleri bitecekti. Marx yanıldı çünkü insan faydasını sabit bir turta olarak görüyordu. Teknolojinin sadece emeği çıkarmadığını anlamıyordu; değerli gördüğümüz şeyin doğasını değiştirir. Mekanik tezgah kumaşı ucuza yaptığında, kıyafet almayı bırakmadık. Bunun yerine, moda endüstrisini icat ettik. Marka yönetimi, perakende psikolojisi ve tekstil mühendisliği oluşturduk. Herkesin iki takıma sahip olduğu bir dünyadan, milyonlarca insanın mevsimsel trendler döngüsünde çalıştığı bir dünyaya geçtik. Buharlı makine çağında, "el yapımı" yoksulluğun bir işaretiydi. Bugün ise bir lüks. Şimdiden insan dokunuşun—zanaatkârlık, yüz yüze ve fiziksel olarak bulunan—ekonominin yüksek marjlı sektörü haline geldiği bir değişimi görüyoruz. Her basit bir işi otomatikleştirdiğimizde, insanı daha karmaşık bir göreve taşırız. Excel icat edildiğinde muhasebecilere ihtiyacımız kesilmedi... Sadece muhasebecilerden çok daha gelişmiş finansal modelleme yapmalarını istemeye başladık. 7 yaşındaki çocuk kira ve pazarlamayı özlüyor çünkü bunlar soyutlamalar. Benzer şekilde, 2040'ın işlerini görmekte zorlanıyoruz çünkü henüz karşılaşmadığımız sorunlara dayanıyorlar. Özel hayatlarımızla kamusal yapay zeka modelleri arasındaki etkileşimi yöneten Kişisel Veri Yöneticilerinin ya da yaşadığımız sanal alanların psikolojik olarak temellendirilmesini sağlayan Gerçeklik Mimarlarının yükselişini görebiliriz. Dünya kendi kendine çözülür çünkü insanlar temelde huzursuzdur. Amaç boşluğuna tahammül etmiyoruz, her zaman daha yüksek işlev ararız.