Amerikan Büyüklüğü adlı Savaş Kolejleri hakkındaki makalem kesinlikle mevcut durumu bozdu. Yazdıklarıma karşı temel argümanları, savaşın taktiksel düzeyine odaklanan ve savaşın stratejik seviyesini azaltan yeniden düzenlenmiş müfredatları savunduğum yönünde. Bu zayıf bir saman adamı ve bir yalan. Savaş Kolejlerinin amacı, üst düzey askeri liderlerimizi en üst stratejik seviyelerde hizmet için eğitmektir ve hâlâ devam etmektedir. Aslında, daha takıntılı eleştirmenlerimden biri genel sorunu benim gibi görüyor: ". . . [biz] taktiksel eylemleri stratejik hedeflere ulaşmakla bağlamakta zorlanan son derece taktiksel yetkin bir ortak kuvvet ürettik." O özellikle akıl dengesiz yazarın o pasajda yazdıklarına tamamen katılıyorum. Ama bunun SEBEBİ, stratejik hedeflere nasıl ulaşılacağına dair eğitimin, sivil kurum olmaya çalışan Savaş Kolejleri prizmasından filtrelenmesidir. ELBETTE Savaş Kolejleri, tüm DIME-FIL yeteneklerini uygun seviyelerde sunmalı ve küresel stratejinin dinamik bir ortamında performans gösterebilecek liderler yetiştirmelidirler. Ama sivil üniversitelerin uyanık öncelikleri ve Tom Nichols gibi savaşçı olmayan eğitmenlerin bu kadar yaygın olduğu bir dönemde bu olamaz. Savaş Kolejlerinin misyon beyanlarını ve altında yatan yasal yetkiyi okuduğunuzda, tüm bunlar doğru görünüyor. Sorun şu ki, sivil üniversitelerin en kötü eğilimlerinin JPME'yi işgal etmesine izin verdik ve bu gerçek bile bu misyon beyanlarını gerçekleştirmemizi ve yasaların amacını yerine getirmemizi engelliyor.