Amerika Birleşik Devletleri hükümeti ile kamuoyu arasındaki temel kopukluk, "hukuk devleti" çerçevesinden "uzmanlar üreti" bürokrasisine geçişte yatmaktadır. Bu, Obama ile başladı, Biden döneminde silah haline getirildi ve Trump tarafından düzeltilmedi. Tarihsel olarak, Amerikan sosyal sözleşmesi, herkese eşit şekilde uygulanan, bireylerin bilinen bir çerçeve içinde kendi çıkarlarını takip etmesine olanak tanıyan, istikrarlı ve öngörülebilir kurallar setine dayanıyordu. Ancak modern siyasi sınıf, sosyal sözleşmeyi giderek sürecin garantisi olarak değil, belirli sosyal sonuçlar için bir zorunluluk olarak görüyor. Bu değişim, seçilmemiş yetkililerin, vatandaşları iktidardakilerin kaprislerinden korumak için tasarlanan anayasal kısıtlamaları aşmalarını sağlıyor. Hükümet, yasayı "sosyal adalet" veya ekonomik mühendislik için esnek bir araç olarak ele aldığında, yönetilenlerin rızasını fiilen bir kenara bırakıp seçilenlerin vizyonlarını tercih eder. Geleneksel sözleşmenin bu aşınması, halk arasında derin bir ihanet duygusu yaratıyor; kamu kendilerini asla onaylamadıkları maliyetlere ve sonuçlara maruz kalıyor. Washington'daki entelektüeller milyonlarca insanın hayatını yönetmek için üstün bilgiye sahip olduklarına inanarak "kısıtlanmış vizyon" üzerine hareket ederken, ortalama vatandaş artan enflasyon, başarısız okullar ve genellikle yasaya uyanların haklarını önceliklendiren bir hukuk sistemi gibi "kısıtlanmamış" gerçeklerle başa çıkıyor. Kopukluk sadece bir politika anlaşmazlığı değildir; Bu, iki grubun devletin rolünü algılama biçiminde temel bir farktır. Halk için, hükümet hakemliği bırakıp oyunun yönetmeni olmaya çalıştığında, özellikle de yönetmenliği tahmin edilebilir ama kabul edilmemiş felaketlere yol açtığında, sözleşme bozulur.