Birkaç yıl önce konut fiyatlarının en sıcak olduğu dönemde Pekin civarında bir süit alan bir arkadaşım var. Şimdi ikiye bölün. O zamanlar çok kararlıydı, eğer satın almazsa, arabaya binemeyecekti, uzak olsa bile, Pekin çemberi olarak kabul ediliyordu. Peşinat kendimi + ailemi + kayınvalidemden boşalttı ve sözleşmeyi imzaladığım gün Moments'e de gönderdim: sonunda kökleri var. Daha sonra piyasanın yanlış olduğunu hissetti ve ilk tepkisi önce satmak oldu. Bir aracı buldu ve fiyat düşürüldü. Sonuç olarak, bir yıl geçti ve soru sormak için telefon yapılmadı, evi görmeye gelmek ise bir daha mümkün değil. Arabucu oldukça titiz ve ara sıra şöyle der: Kardeşim, konuyu tekrar bırakmak ister misin? Şu anda en çok korktuğu şey düşmemek. Her ay zamanında mesaj gönderiliyor: kredi başarıyla düşülüyor. Kim düşünebilirdi ki, konut fiyatları bu kadar düşer ve sonunda sadece acı bir şekilde gülümseyebiliyordu: İşte hayat.