Günün Uyanmış Doğru Yalanı: "Tüm yasalar ahlakı yasalar." Bu özel yalan ilginç çünkü kendi başına yanlış olmayabilir; Bu sadece yanlış yönlendirici. Bu ifadenin amacı, argümanı doğru gerekçelerden yanlış gerekçelere kaydırmaktır. Bu, diyalektik siyasi savaşta tipik bir manipülasyon türüdür. İnsanları bir konu hakkında yanlış şekilde tartışmaya teşvik ederek, tartışmanın yarattığı enerji sayesinde gündemlerini ilerletebilirler. Bu arada, tartışmanın yanlış şartlarda ve yanlış yerde yapılması, muhalefetin uygun bir savunma yapmasını engelliyor. Özgür ülkelerde ya da genel olarak totaliter olmayan durumlarda, yasa hayatın çoğuna dokunmaz. Bu psikolojik olarak zordur çünkü yasa ya da düzenlemeleri düşündüğünüzde, dokunduğu yerleri düşünürsün, dokunmadığı tüm yerleri düşünmeyi zorlaştırır. Amerikan sistemindeki Birinci Değişiklik, örneğin din uygulamalarıyla ilgili hem bir Kuruluş Maddesi hem de Serbest uygulama maddesi içermektedir. Bu, devletin dini yasalaştıran bu sistemde hiçbir işi olmayacağını açıkça söylemesidir. Herkesin devredilemez haklarının korunması dışında, Amerikan devleti dini uygulama üzerinde hukukun yetki vermesini isteyerek çıkarıyor. Açık dilde, burada dini özgürlük var. Amerikan sisteminde ise, "kendi kendine yönetim" var; bu, yasanın mümkün olduğunca az dokunacağı fikrine dayanıyor ve böylece insanlar kendi işlerini mümkün olan en büyük özgürlükle yönetebiliyor. Bu, yasanın olmadığı ya da insan davranışlarını sınırlamadığı anlamına gelmez; Yani, yasanın yetki alanını en aza indirdiğini, bireyin kendi hayatının işleri üzerinde egemenliğini adil bir toplumda mümkün olan en üst düzeyde mümkün olduğunca mümkün kıldığını söylemek. Anlıyorum ki birçok düzenlememiz var ve birçok durumda aslında aşırı düzenlenmiş olabilir (ama diğer alanlarda da şüphesiz yeterince düzenleniyor). Yetkisini doğru yapmak zor, ancak mesele şu ki, hukukun yetkisi öne sürülen gerçek argümandır, hukukun doğası değil. Şimdi, tüm yasaların/hukukların ahlakı dayattığı doğru olabilir ya da olmayabilir. Sanırım bu ilginç bir felsefi tartışma. Geleneksel görüş, örtüşmeleri ama aynı olmadıkları yönünde, ama dürüst olmak gerekirse, günlük hayatta kimin umurunda ki? Buradaki mesele şu ki, mesele bu değil. Mesele hukukun doğası (hukukun ne olduğu) değil, hukukun yetki alanı (hukukun nerede ve hangi hukuklara uygulandığı) ilgilidir. Uyanık Sağ, hukukun kapsamını genişletmek istiyor. Yani, özgür toplumlarda genellikle hukukun uygulanması gerektiği fikrini reddettiğimiz yerlerde, örneğin evinizin mahremiyetinde, kimseye doğrudan zarar vermeyen ve başkalarının devredilemez haklarını ihlal etmeyen şeylere (kendi) "ahlaki" yasalar dayatmak istiyorlar. Onlarla tartışmamız gereken şey, hukukun kapsamını genişletip genişletmememiz ya da özellikle açıkça mezhepçi bir şekilde yapmayı amaçladıkları zaman bu genişleme üzerinde kontrol verip vermememiz yönünde. Woke Right'ın amacı, insanları "ahlakı yasalaştırıp yasalaştırmadığımız" konusunda tartışmaya teşvik etmek, böylece "tüm yasalar ahlakı yasalaştırır" diyebilmek ve kendi ahlaklarına göre yasalaştırma yetkisini genişletebilecekleri ima edilemek. Masadaki asıl soru, yasanın devletin ahlakı dayatmasıyla ilgili olup olmadığı değildir; Devletin ulaşmaya çalışmadığı yerlere ulaşma hakkı olup olmadığı. Bizi hukukun hukuki olarak ahlak olup olmadığı konusunda tartışmaya zorlayarak, bu argümanın hukukun doğası değil, yargı yetkisi olduğunu unutuyoruz. Daha da kötüsü, bu argümanı ele almakla, onu teşvik eden kişilere önerdiklerinin makul olmadığını güçlü bir şekilde savunmaları için yeterli zemin veriyoruz. Hukukun ahlakı bir şekilde yasalaştırdığını güçlü bir şekilde savunabilirler ve bu nedenle gerçek ama gizli argümanlarında makul görünebilirler: devlet, yasalaştırmaya hakkı olmayan şeyleri yasalaştırmak için yetki alanını genişletmeli (örneğin, dini özgürlüğü tehdit etmek, Birinci Değişikliği bozmak anlamına gelir; bu da aslında Amerika Birleşik Devletleri'ni farklı bir Amerika için terk etmek anlamına gelir). O halde, bu yanıltıcı argümanların gerçekte neler olduğunu çözelim ve gerçek tartışmalar yapalım.