Populaire onderwerpen
#
Bonk Eco continues to show strength amid $USELESS rally
#
Pump.fun to raise $1B token sale, traders speculating on airdrop
#
Boop.Fun leading the way with a new launchpad on Solana.

Mr PitBull
Ik ben met de Waarheid. @elonmusk | SHLITT POSTER | Nachtuil | DM voor credits of verwijdering |
In 1970, was een 23-jarige natuurkundestudent aan het Imperial College London diep in zijn doctoraalonderzoek naar kosmisch stof toen hij voor een onmogelijke keuze stond.
Brian May, een opkomende astrofysicus, had de zodiacale stofwolk bestudeerd—kleine deeltjes die door het zonnestelsel zijn verspreid en zonlicht reflecteren. Zijn onderzoek vorderde goed en hij was op schema om zijn PhD te behalen. Maar hij had ook een andere passie: muziek.
May was de gitarist van Queen, een band die serieus aandacht begon te krijgen. Ze hadden net een platencontract getekend en tours stonden op de horizon. De kans was onmiddellijk en kon niet genegeerd worden. Staande op een kruispunt, nam May een levensveranderende beslissing: hij koos voor de gitaar in plaats van de telescoop.
De opkomst van Queen was snel. Tegen het midden van de jaren '70 was de band een wereldsensatie. Liedjes zoals "Bohemian Rhapsody" en "We Will Rock You" werden hymnes, en May's kenmerkende gelaagdheid van de gitaar—gecreëerd met zijn zelfgemaakte instrument, de Red Special—werd iconisch. Albums verkochten miljoenen, en stadions vulden zich met fans. Maar May's academische werk bleef onafgemaakt. Zijn proefschrift bleef onvoltooid, en zijn onderzoek werd on hold gezet.
Toch verloor Brian May nooit zijn liefde voor wetenschap. Zelfs terwijl Queen de rockwereld domineerde, hield May de ontwikkelingen in de astrofysica bij. Hij bleef tijdschriften lezen, woonde lezingen bij wanneer hij kon, en bleef verbonden met de academische gemeenschap. Zijn proefschriftadviseur, professor Michael Rowan-Robinson, had hem verteld: "Je kunt altijd terugkomen en het afmaken."
In 2006, meer dan drie decennia later, besloot May dat het tijd was om terug te keren. Hij nam contact op met Rowan-Robinson, en ze bespraken de mogelijkheid om het onderzoek af te ronden. Het vakgebied was gevorderd, en May’s gegevens waren verouderd, maar zijn oorspronkelijke observaties bleven waardevol. Met de begeleiding van Rowan-Robinson werkte May aan het bijwerken van zijn onderzoek.
May zette zijn muziekcarrière voort terwijl hij zijn oude gegevens herbezocht, moderne onderzoeken incorporeerde en zijn analyse verfijnde. In 2007 verleende het Imperial College hem een PhD in astrofysica, niet als een eredoctoraat, maar door oprechte research en peer review.
Op 60-jarige leeftijd werd May Dr. Brian May. Zijn PhD was een bewijs van zijn toewijding aan zowel muziek als wetenschap. Hij had de graad niet nodig voor carrière-ontwikkeling—hij had al rocksterstatus bereikt. Maar zijn zoektocht naar kennis, zowel omwille van de kennis zelf als om af te maken wat hij was begonnen, maakte zijn prestatie opmerkelijk.
May’s verhaal bewees dat het nooit te laat is om af te maken wat je begint, zelfs als het 36 jaar duurt. Passie, of het nu in muziek of wetenschap is, heeft geen vervaldatum.

10
Ik vloog met Southwest van Dallas naar New York. Drie rijen voor mij zat een jonge soldaat in uniform. Hij leek nog geen 18. Hij staarde recht vooruit, met zijn handen om de armleuningen geklemd. Hij zag er nerveus uit. Toen de drankkar langs kwam, vroeg de stewardess wat hij wilde. 'Coke, alstublieft,' zei hij. 'Ga je naar huis?' vroeg ze vriendelijk. 'Nee, mevrouw,' zei hij. 'Ik ga op uitzending. Eerste keer.' De hele rij werd stil. De stewardess zei geen woord. Ze gaf hem zijn Coke. Toen ging ze naar het PA-systeem. 'Dames en heren, we hebben vandaag een heel speciale gast in Rij 8. Soldaat Miller is op zijn eerste uitzending om ons land te dienen. Aangezien ik hem geen drankje kan kopen, wil ik een gunst vragen. Als je een bemoedigend briefje voor hem wilt schrijven, geef het dan door.' Ik pakte een servet. Ik schreef: 'Je kunt dit. Blijf veilig. - Een vader uit Rij 12.' Ik keek toe hoe servetten de gangpad omhoog gingen. Servetten, bonnetjes, pagina's uit boeken. Tegen de tijd dat we landden, had de soldaat een stapel papier van drie inch hoog op zijn tafeltje. Hij stond op om zijn tas te pakken, en hij veegde zijn ogen af. Hij stopte elk klein stukje papier zorgvuldig in zijn rugzak. 'Dank u,' zei hij tegen de stewardess. 'Nee,' zei zij. 'Dank u.' We liepen allemaal een beetje stiller van dat vliegtuig af, herinnerd dat vrijheid slechts een woord is totdat je het kind ontmoet dat het verdedigt.
Credit: Margie Lee
68
Boven
Positie
Favorieten
