In 2009 was de beroemde Italiaanse freediver Enzo Maiorca de wateren bij Syracuse aan het verkennen met zijn dochter Rossana toen er iets onverwachts gebeurde. Terwijl hij in de diepte afdaalde, voelde Enzo een zachte stoot op zijn rug. Hij draaide zich om, in de verwachting een nieuwsgierig zeedier te zien — en vond een dolfijn die dringend zijn aandacht probeerde te trekken. Zonder aarzeling dook de dolfijn dieper. Enzo volgde. Ongeveer 15 meter beneden ontdekten ze een tweede dolfijn, hopeloos verstrikt in een verlaten visnet. Het vocht naar lucht. Enzo gaf snel een teken aan zijn dochter om een mes te halen. Samen werkten ze snel en voorzichtig om het net door te snijden en de dolfijn te bevrijden. Op het moment dat het vrij kwam, liet het een geluid horen dat Enzo later zou beschrijven als “bijna menselijk — een kreet van opluchting.” Toen ze weer boven water kwamen, realiseerden ze zich waarom de redding zo urgent was geweest — de dolfijn was zwanger. Slechts enkele momenten later beviel ze in de open oceaan. De mannelijke dolfijn zwom rond de scène en benaderde toen Enzo. In een gebaar dat diep doordacht leek, raakte het voorzichtig zijn wang aan met zijn snuit — als een kus van dankbaarheid — voordat het in de blauwe zee verdween met zijn nieuwe gezin. Terugkijkend op de ervaring zei Enzo: “Totdat de mens leert de natuurlijke wereld te respecteren en met haar te spreken, kan hij nooit echt begrijpen wat zijn plaats op deze aarde is.” De natuur heeft altijd iets te zeggen — als we ervoor kiezen te luisteren.