Obama 2016'da İran'a 400 milyon dolar + 1,3 milyar dolar faiz gönderdiğinde, Trump bunu "delilik" olarak nitelendirdi ve kendisi ile diğerleri on yıl boyunca "nakit paletleri" fikrini alay etti; oysa bu İran'ın kendi parasıydı, Amerikalı mahkumlar serbest bırakıldı, mahkemeler muhtemelen ABD ödemesini talep edecekti ve İran, nükleer programında 15+ yıl boyunca önemli ve doğrulanmış azaltımlar ve kısıtlamalar konusunda yeni anlaşma sağladı. Şimdi Trump, İran'a bu kadar gelir veriyor—İslam Cumhuriyeti'nin kuruluşundan bu yana sağlanan en önemli yaptırım hafifletmelerinden biri—karşılığında eylemlerinin neden olduğu petrol fiyatlarındaki büyük artıştan geçici ve marjinal bir rahatlama karşılığında, Tahran'dan herhangi bir taviz almadan, ve İran ABD'yi hedef almaya devam ederken, müttefikleri ve dünya petrol arzeri. Trump'ın kendi eylemlerinin yarattığı durumun çaresizce kabul edilmesi ve bununla başa çıkmak için alternatiflerin eksikliğinin çaresizce kabul edilmesi dışında bir şey olarak okunamaz.

Geçen yaz AB'nin aşırı dengesiz bir ticaret anlaşmasını kabul etmesi için temel argümanlar, bunun ABD'nin Avrupa güvenliğine desteğini sağlayacağı ve transatlantik ticarete netlik ve istikrar getireceğiydi. Açıkça hiçbirini (ya da daha kötüsü) yapmamış olması farklı bir yaklaşımın zamanı geldiğini gösteriyor.

NATO topraklarının bir kısmını "kolay yoldan ya da zor yoldan" alma tehdidinin Genel Sekreter'in toprak bütünlüğü hakkında en azından bir kelime söylemesini hak edeceğini düşünürdüm. İşte bu tür bir yaklaşım Trump'ın bunu başarabileceğine inanmasına neden oluyor.