Gerçek araştırma çok çılgın. Her bir duyguyu bastırdığınızda, beyniniz o duyguyu bastırmakla çevrenizde olanları kaydetmek arasında seçim yapmak zorunda kalıyor. Bastırmayı seçiyor. Hafıza kaydedilmiyor. 2000 yılında yapılan bir Stanford çalışması bunu doğruladı: Bir film izlerken duygularını saklamaları söylenen insanlar, doğal tepki verenlere göre çok daha az detay hatırlıyordu. Duyguları bastırmak zihinsel enerjiyi tüketir ve bu da yeni anıları kaydetmek için daha az beyin gücü bırakır. Beyin taramaları nedenini gösteriyor. 2012 yılında yapılan bir çalışma, baskının hipokampusu (beyninizin hafıza kayıt merkezi) tam zaman bilgi kaydetmesi gereken anda sessizleştirdiğini buldu. Normalde anıları kilitlemek için birleşen iki beyin bölgesi birbirleriyle konuşmayı bırakıyor. Zamanla daha da kötüleşiyor. Supression kortizolü (stres hormonu) yüksek tutar ve kortizol hipokampusu küçültür. Kronik stresli kişiler bu hacmin %10 ila %15'ini kaybedebilir. Sadece üç haftalık yüksek kortizol, beyin hücreleri arasındaki küçük bağlantı noktalarını yaklaşık %20 küçültebilir. İyi haber: Araştırmalar, stres seviyeleri düştükçe bu küçülmenin kısmen tersine dönebileceğini gösteriyor. Mutlaka kalıcı değil. Yaklaşık on yıl boyunca izlenen 1.137 yaşlı yetişkinle yapılan Finlandiya çalışması, alışkanlık haline gelen duygu baskılayıcıların genetik, sigara, obezite ve eğitimi kontrol altına alınmasına rağmen demans geliştirme riskinin neredeyse 5 katına sahip olduğunu ortaya koydu. Duyguları yönetmenin hafızanızı kaybetmeyen daha iyi bir yolu var. Buna bilişsel yeniden değerlendirme denir: duyguyu içe çevirmek yerine, neden olduğunu yeniden çerçevelersiniz. ("Bu toplantı tehdit değil, pratik.") 2003 yılında Stanford/UC Berkeley'de yapılan bir çalışma, yeniden değerlendiricilerin daha fazla olumlu duyguya, daha iyi ilişkilere ve daha yüksek refah sağladığını ortaya koydu. Susturucular her ölçümde tam tersini yaptı. Ve yeniden değerlendirme sıfır bellek maliyeti taşır. Fark zamanlamaya bağlı. Bastırma duygu zaten ateşlendikten sonra devreye girer, yani beyniniz kendi tepkisine karşı savaşırken aynı anda anı kaydetmeye çalışır. Yeniden değerlendirme, duygu tam olarak harekete geçmeden önce durumu nasıl yorumladığınızı değiştirir. Aynı olay, aynı kişi, ama hipokampusunuz gerçek işini yapmak için serbest kalır: hayatınızı kaydetmek.