Otuzlu yaşlarında olup hala samimi olmayı öğrenmemiş, hâlâ düzenli olarak alaycı olan, her şeye esprisi olan, sürekli insanları yargılayan biri kadar üzücü bir şey yoktur. Sadece kaybolmuş ve küçük görünüyorlar. Çünkü öyleler. Bu insanlar genellikle oldukça zekidir, bir organizasyonun ortasında bir yerdedir, ama büyük işe gitmeye ya da büyük riski almaya cesaret edemez ya da korkaktır; bunun bir kısmı da başarısızlık durumunda kendi yargılayıcı seslerini duymalarıdır. Akranları başarılı oldukça şans diyorlar, kayırmacılık diyorlar ve kendilerinin o kadar iyi olmadığını söylüyorlar. Gerçeği söylemezler, yani eleştirdikleri kişilerin aslında eleştiri riski ve denediliği olduğu gerçeğini söylüyorlar. Potansiyel için bir ödül yoktur. Ve alaycı olanlar için dost yoktur, sadece başkalarını ağıtlarına çekmeye istekli olan şefkatliler vardır. Yeterince espri. Gerçekten bir şeyler yap. İnsanlar adına mutlu olun. 40 yaşında döngüyü kırmazsan asla kıramayabilirsin.

SaaS'in ölümüyle ilgili - Aslında son iki yılda çalışanları rakip kurmak için ayrılan iki ayrı SaaS şirketi biliyorum ve her iki durumda da rekabetçi ürünler artık ölü, hiç ilgi görmeden kalktı. Ve o şirketlerden ayrılan insanlar çok, çok zekiydi. Ve ürettikleri ürünler, bıraktıkları şirketlerle aynı şekildeydi ve yapay zeka kullanarak inşa ettiler. Ama kesinlikle hiç başarılı olamadım.

ABD'nin genişliğini, kıyıdan kıyıya arabayla geçmeden gerçekten anlayamazsınız. Ben ve kardeşim bu geziyi on yıldan fazla bir süre önce yaptık. Hiç otel rezervasyonumuz yoktu ve sadece en zayıf planlarımız vardı. Büyük bir haritamız, ulusal parkların bir kitabı ve sahip olduğum her şeyle dolu bir arabamız vardı. Her gün uyanıp haritada bir nokta seçer ve oraya giden yolları bulmaya çalışırdık. Yosemite'de Ranger Rock'a tırmandık, Vegas'taki en kirli otel odasında kaldık, ta ki Amarillo'da daha da kirli bir otel odasında kalana kadar, yağmurda mağara evleri gördük, neredeyse San Juan dağ karında sıkışıp kaldık ve neredeyse Grand Canyon'a düşüyorduk, düşen suyu ve Willis kulesini gördük, büyük San kum tepelerine tırmandık, Wrigley'de bir maç izledi. En güzel yanlar, varlığından bile haberdar olmadığım yerlerdi. Ve şimdi her ABD haritasını gördüğümde, rotamızın ülkenin kalbinde kıvrılıyor olduğunu görüyorum. Nihayet ülkeyi geçtiğinde bir başarı hissi yaşanıyor ve burayı daha iyi tanıdığınızı hissetmeden edemezsiniz. Hiç yapmadıysan, yapmalısın. Yakında yapmalısın. Hâlâ macera var. Teksas ya da Oklahoma'nın çayırlarında, yolun hayal edebileceğiniz kadar uzak ve düz olduğu bir bölüm vardı. Mavi bir gökyüzü ve her iki yanında uzun çimenler. Camlar kapalı ve radyo açık. Mümkünse o yeri bulmaya çalış.