Gisteren ontmoette ik een ouderejaars die ik al een tijd niet had gezien. Enkele jaren geleden is zijn vrouw overleden, en hij leeft alleen met twee kinderen in Singapore. Om eerlijk te zijn, wist ik niet goed hoe ik contact met hem moest opnemen. Maar de dag van de ontmoeting was totaal onverwacht. Het was niet zwaar, maar eerder een gevoel van enorme kracht. Een kracht die je krijgt nadat je het slechtste hebt meegemaakt en nergens meer bang voor bent. Hij zei dat hij vroeger in een groot bedrijf werkte, omgeven door labels, gedreven door angst, en leefde in de verwachtingen van anderen. Nu hij terugkijkt, waren de meest pijnlijke jaren niet het werk zelf, maar de angst om te verliezen. Maar waar zijn we eigenlijk bang voor om te verliezen? Uiteindelijk zijn het maar twee dingen: materiële zaken en de labels die anderen je geven. En deze twee dingen zijn precies niet wie je bent. Wanneer de angst voor verlies in één klap wordt doorbroken, wordt hij juist onbevreesd. Hij ging doen waar hij echt in geïnteresseerd was en bloeide op. De essentie van angst is gehechtheid. Vasthouden aan wat je al hebt, bang zijn dat je jezelf niet meer bent zonder die dingen. Dat is de echte gevangenis van het leven. Het is niet de wereld buiten die je gevangen houdt, maar de dingen waar je zo aan vasthoudt. Dovey heeft ooit iets tegen me gezegd dat ik altijd onthoud: uitmuntendheid is een kwaliteit die overtime emerge, geen stempel van goedkeuring. Laat je niet verstrikken door labels, ik hoop dat we allemaal onze gedachten kunnen loslaten en omhoog kunnen groeien.

Een deal komt binnen, de agent kan binnen een dag de hele upstream en downstream industrie van de sector voor me in kaart brengen. Deze analyse van punt naar vlak, kostte vroeger misschien een maand. Vorige week was ik nog een beetje bezorgd over deze zaak. Maar recentelijk heb ik veel mensen offline ontmoet en gesproken over hoe zij agents gebruiken, en daardoor ben ik minder bezorgd geworden. De outputverschillen zijn veel groter dan ik had gedacht. Met dezelfde agents, zijn er mensen die een gestandaardiseerde samenvatting maken; anderen kunnen echter een volledig andere industriestructuur ontleden en geven hun eigen historische inzichten in hun oordeel. Een heel eenvoudig voorbeeld: als je dezelfde vraag stelt over de marktgrootte, zal de ene agent je vertellen "dit is een zeer grote markt", terwijl de andere zal zeggen "het heeft nog steeds een klein aandeel in het geheel". De data zijn allemaal correct, maar de conclusies zijn volledig tegenovergesteld. Het probleem ligt niet bij de informatie, maar bij de vragen. Welke vragen je stelt, vanuit welk perspectief je het benadert, welke aannames je maakt, dat bepaalt wat je uiteindelijk van de sector ziet, het is gewoon niet hetzelfde. Antwoorden worden steeds goedkoper, de kwaliteit van de vragen zal de grenzen van de cognitie bepalen.

Betaling in deze sector zal in de toekomst hoogstwaarschijnlijk allemaal om kopen draaien. Dus voor onze investeringen moeten we vanaf het begin goed nadenken over het exitpad. Als het doel een IPO is, dan moet je investeren in bedrijven die een wereldwijd verhaal kunnen vertellen: de mogelijkheid tot regionale uitbreiding, schaalvoordelen en standaardisatie, allemaal essentieel. Maar als het pad een overname is, dan is de logica precies het tegenovergestelde. Wat je wilt, is diep geworteld zijn in de lokale markt: de absolute marktleider worden, de sleutelposities in regelgeving en compliance bezetten, en ervoor zorgen dat "anderen het niet kunnen doen of er niet omheen kunnen". Alleen dan hebben de grote spelers reden om jou een premie te betalen. Begin met het einde in gedachten is erg belangrijk. Als je het verkeerde einde kiest, dan is alle moeite in het proces slechts een geval van het verkeerde pad volgen. We hebben hier al te veel verliezen geleden 🥲