Gisteren ontmoette ik een ouderejaars die ik al een tijd niet had gezien. Enkele jaren geleden is zijn vrouw overleden, en hij leeft alleen met twee kinderen in Singapore. Om eerlijk te zijn, wist ik niet goed hoe ik contact met hem moest opnemen. Maar de dag van de ontmoeting was totaal onverwacht. Het was niet zwaar, maar eerder een gevoel van enorme kracht. Een kracht die je krijgt nadat je het slechtste hebt meegemaakt en nergens meer bang voor bent. Hij zei dat hij vroeger in een groot bedrijf werkte, omgeven door labels, gedreven door angst, en leefde in de verwachtingen van anderen. Nu hij terugkijkt, waren de meest pijnlijke jaren niet het werk zelf, maar de angst om te verliezen. Maar waar zijn we eigenlijk bang voor om te verliezen? Uiteindelijk zijn het maar twee dingen: materiële zaken en de labels die anderen je geven. En deze twee dingen zijn precies niet wie je bent. Wanneer de angst voor verlies in één klap wordt doorbroken, wordt hij juist onbevreesd. Hij ging doen waar hij echt in geïnteresseerd was en bloeide op. De essentie van angst is gehechtheid. Vasthouden aan wat je al hebt, bang zijn dat je jezelf niet meer bent zonder die dingen. Dat is de echte gevangenis van het leven. Het is niet de wereld buiten die je gevangen houdt, maar de dingen waar je zo aan vasthoudt. Dovey heeft ooit iets tegen me gezegd dat ik altijd onthoud: uitmuntendheid is een kwaliteit die overtime emerge, geen stempel van goedkeuring. Laat je niet verstrikken door labels, ik hoop dat we allemaal onze gedachten kunnen loslaten en omhoog kunnen groeien.