Als je ouders 75 jaar of ouder zijn, lees dit dan alstublieft zorgvuldig. Op die leeftijd begint er iets stilletjes in hen te veranderen. Hun lichamen vertragen, hun energie vervaagt, en de wereld die ze ooit begrepen, begint sneller te bewegen dan ze kunnen bijbenen. De mensen met wie ze zijn opgegroeid verdwijnen geleidelijk, hun vrienden zijn minder, hun kracht is niet wat het ooit was, en het huis dat ooit vol verantwoordelijkheden was, wordt langzaam stil. Velen van hen beginnen zich onzichtbaar te voelen. Ze kunnen dezelfde verhalen herhalen, dezelfde vragen stellen, klagen over kleine dingen, of gevoeliger worden dan ze ooit waren. Wat veel mensen interpreteren als koppigheid is vaak eenzaamheid. Wat eruitziet als irritatie is soms angst. Ze realiseren zich langzaam dat het leven zijn laatste hoofdstukken ingaat. In die fase hebben ze ons niet meer zozeer nodig voor geld, maar meer voor onze aanwezigheid. Een kort telefoontje betekent meer dan we denken. Bij hen zitten en luisteren naar verhalen die we al vaak hebben gehoord, betekent meer dan we ons realiseren. Geduldig zijn wanneer ze dingen vergeten, betekent meer dan we begrijpen. Op een dag zal de telefoon rinkelen en het zal het nieuws zijn dat we allemaal proberen te vermijden. Wanneer die dag komt, zal het geld dat je achtervolgde er nog steeds zijn, de vergaderingen die je bijwoonde zullen nog steeds doorgaan, maar de kans om nog één keer bij hen te zitten, zal voor altijd verdwenen zijn. Als je ouders 75 jaar of ouder zijn, leef je op geleend tijd met hen. Gebruik het wijs.