Fundamentalna rozbieżność między rządem Stanów Zjednoczonych a społeczeństwem w kwestii umowy społecznej leży w przejściu od ram "rządów prawa" do biurokracji "rządów ekspertów". Zaczęło się to za czasów Obamy, zostało uzbrojone podczas kadencji Bidena i nie zostało skorygowane przez Trumpa. Historycznie amerykańska umowa społeczna opierała się na zestawie stabilnych, przewidywalnych zasad, które obowiązywały równo dla wszystkich, pozwalając jednostkom na dążenie do własnych interesów w znanym ramach. Jednak nowoczesna klasa polityczna coraz częściej postrzega umowę społeczną nie jako gwarancję procesu, ale jako mandat dla konkretnych wyników społecznych. Ta zmiana umożliwia niewybranym urzędnikom omijanie konstytucyjnych ograniczeń, które pierwotnie miały chronić obywateli przed kaprysami tych, którzy są u władzy. Kiedy rząd traktuje prawo jako elastyczne narzędzie do osiągania "sprawiedliwości społecznej" lub inżynierii ekonomicznej, skutecznie odrzuca zgodę rządzonych na rzecz wizji wybranych. Ta erozja tradycyjnej umowy tworzy głębokie poczucie zdrady wśród społeczeństwa, które znajduje się pod wpływem kosztów i konsekwencji, na które nigdy nie wyraziło zgody. Podczas gdy inteligencja w Waszyngtonie działa w ramach "ograniczonej wizji", wierząc, że posiadają wyższą wiedzę do zarządzania życiem milionów, przeciętny obywatel zmaga się z "nieograniczoną" rzeczywistością rosnącej inflacji, upadających szkół i systemu prawnego, który często priorytetowo traktuje prawa tych, którzy łamią prawo, nad tymi, którzy się go trzymają. Rozbieżność ta nie jest jedynie różnicą w polityce; to fundamentalna różnica w tym, jak obie grupy postrzegają rolę państwa. Dla społeczeństwa umowa jest zerwana, gdy rząd przestaje być sędzią i zaczyna próbować być reżyserem sztuki, zwłaszcza gdy jego kierunek prowadzi do serii przewidywalnych, ale nieuznawanych katastrof.